Anijsdrank, talent voor aroma

inspiration-image

Artikel

Anijs is dé smaakmaker in raki, ouzo, pastis, sambuca, absint; allemaal drankjes die hun oorsprong hebben in het Midden-Oosten.

Anijs is een bijzonder kruid met een verleidelijke geur en een smaak die doet denken aan drop. Het aromatische talent zit in de familie, want onder andere dille, karwei, venkel en koriander zijn verwanten van anijs. In de zomer krijgt de anijsplant een parasolvormige bloesem vol kleine witte bloemetjes. In de zaadjes van deze bloemen zit de geurige stof anethol (anijsolie), die anijs zo geliefd maakt voor gebruik in de keuken en de drankindustrie.
Anijs wordt al eeuwenlang gebruikt, zowel voor consumptie als voor geneesmiddelen. In het Babylonische Rijk (wat nu Irak en een deel van Syrië en Iran is) werden 4000 jaar geleden al geneeskrachtige drankjes gemaakt met kaneel, zoethout en anijs. In het Nieuwe Testament is te lezen dat anijs, net als munt en komijn, werd gebruikt als belastingmiddel. Je komt anijszaad en anijsolie vandaag de dag ook tegen in de alternatieve geneeskunde, als remedie tegen bronchitis en spijsverteringsproblemen. De geur van anijs heeft een kalmerende werking.

De anijsplant komt in het wild voor in de landen rondom de Middellandse Zee. Anijsdranken zijn dan ook een specialiteit in het Middellandse Zeegebied. Griekenland heeft ouzo, Turkije raki, Frankrijk pastis en absint, Italië sambuca, en in het Midden-Oosten gaat de drank door het leven als arak. Deze arak moeten we overigens niet verwarren met arak uit Azië. (In onder meer Indonesië is arak de naam voor een drank van palmsuiker of gefermenteerde rijst, waar geen anijs aan te pas komt)

Midden-Oostelijke specialiteit

De bakermat van de anijsdrank ligt in het Midden-Oosten. Het is nog steeds de nationale sterke drank in Jordanië, Libanon en Turkije. De zeventiende-eeuwse Turkse schrijver Evliya Çelebi beschreef de drank in een boek over Istanboel. Uit zijn beschrijving blijkt dat de drank toen niet alleen met anijs op smaak werd gebracht. We lezen in zijn reisverslag dat er in 1630 allerlei soorten raki werden aangeboden in de taveernes van de stad: bananenraki, mosterdraki, kruidnagelraki en - inderdaad - anijsraki. De laatste moet de lekkerste zijn geweest, want alleen de anijsborrel is naar de Europese mediterrane landen overgewaaid. Of beter gezegd: overgevaren, want het is niet toevallig dat er ‘Pastis de Marseille’ bestaat. Marseille was toen al een belangrijke havenstad in Frankrijk. Anijs is het smaakbepalende ingrediënt in alle anijsdranken, maar in elke variant worden naast anijsolie vaak ook andere specerijen als smaakmaker toegevoegd. In pastis bijvoorbeeld zit ook altijd wat zoethout. Ook venkel en steranijs kunnen als bron van anijsolie worden gebruikt. Steranijs (of Chinese anijs) komt van de vruchten van een boomsoort uit Centraal-Azië. De anijsplant en de anijsboom zijn geen familie
en lijken in niets op elkaar, behalve dat ze dezelfde geurstof bevatten.

Sambuca met vliegen

De meeste anijsdranken, zoals pastis en arak, zijn ongezoet. Anijslikeuren, zoals sambuca, bevatten suiker. Sambuca is daardoor lekker bij de koffie. Deze Itali¬aanse anijslikeur wordt vaak geserveerd met een paar geroosterde koffieboon¬tjes drijvend in het glaasje. Dit wordt ‘sambuca con la mosca’ (‘sambuca met vliegen’) genoemd, waarschijnlijk omdat het net lijkt of er een paar vliegen op je drankje zijn terechtgekomen. Veel anijsdranken worden als aperitief gedronken met water en wat ijsblokjes. In Frankrijk wordt het water er apart in een kruikje bij geserveerd. De beste verhouding is één deel drank op vijf delen water of sprankelend bronwater. Daarmee wordt het hoge alcoholgehalte tot een prettig drinkbaar percentage teruggebracht. Daarbij is deze mix met water laag in calorieën: slechts 50 kcal per glas.

Leeuwenmelk

Anijsdranken krijgen een witte kleur als er water of ijs bij wordt gedaan. Raki wordt om die reden ook wel leeuwenmelk genoemd, wat verwijst naar een combinatie van de alcoholische kracht (leeuw) en de kleur (melk). Waar die melkkleur vandaan komt? De geurige anijsolie (anethol) uit de anijsplant is opgelost in de alcohol van de anijsdrank, maar olie lost niet op in water. Daardoor komt er bij het mixen met water een grote hoeveelheid onzichtbaar kleine bolletjes onopgeloste anijsolie in het water die het licht weerkaatsen en de mixdrank zo een witte kleur geven.

De meeste anijsdranken kleuren melkwit zodra je er water bij doet. Sommige Franse pastis wordt lichtgeel. Dit komt doordat er zoethout in zit wat de drank puur ook een goudgele kleur geeft.

(10 stemmen)
11.99
Afterdinner
Fles

1 Review

(17 stemmen)
19.49
Fles

2 Reviews

(38 stemmen)
18.99
Fles

1 Review

(12 stemmen)
16.99
Afterdinner
Fles

4 Reviews

(100 stemmen)
19.99
Fles

2 Reviews

(126 stemmen)
22.79
Fles

4 Reviews

(44 stemmen)
18.49
Afterdinner
Fles

1 Review

(23 stemmen)
19.29
Afterdinner
Fles